Kerstboomtransport

Daar rijden ze weer overal om me heen: fietsende kerstbomen. Viva Nederland!

Ik rook rookworst

Zo ... en u dacht dat een Hema in België dezelfde was als die in Nederland?
Stap in Nederland een willekeurige Hema binnen en de rookworstgeur nestelt zich tussen je neusharen. Manden met rookworsten bevinden zich vaak bij de ingang en aan de kassa van deze matig geventileerde winkelketen. Liefst tref je ook nog een hoopje rookworsten bij de onderbroeken en het linnengoed aan. "Heerlijk", zo luidt het, want het lijkt alsof ik de enige ben die de combinatie van gerookworst linnenwaar afstotelijk vind. Je moet een Nederlander zijn om hiervoor te gaan. Heel wat Nederlanders schijnen namelijk geen Hema te kunnen uitlopen zonder rookworst. De Hema en rookworsten(geur) zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

"De geur van rookworsten kan je in de Hema doen watertanden, maar wanneer je je tas uitpakt en de handdoeken die je net hebt gekocht ook naar rookworsten ruiken dan is het feest geheel compleet."

Ik heb nog aan deze zegel geroken, maar nee, hier zat geen rookworstgeurtje aan. De intentie ontging mij dan ook geheel. Unox Rookworst, staat er in kleine letters bij. Sluikreclame? Ach nee! Natuurlijk niet. Product placement! Dat mag namelijk, tegenwoordig. Wie weet krijgen we binnenkort ook zegels van de Coca-Cola en de Cup-a-Soup. En die smaken dan natuurlijk naar meer... :P



Smakelijk!??? Tot de volgende!!!

Zie ginds ...

Er lag heel wat in en rond mijn schoen met Sinterklaas. Dat heb je natuurlijk, als je zo braaf als ik bent. (kuch)
Het was een "hollandse" Sint, met gedichten die natuurlijk kleurrijke verwijzingen naar mijn val hadden, kleine pakjes, borstplaat, pepernoten, een chocoladen letter en kruidnoten. Maar er was zeker minimaal 1 Belgische zwarte piet want er werd ook gezorgd voor een chocoladen Sint en picknicken (smokkelwaar van over de grens).
Het was weer fantastisch. Dankje sinterklaas!

Cursus Mestreechs

Misschien moet ik dit wel eens gaan doen.



Ik ben blijkbaar niet de enige die struikelt over het "tuutje". Oef!

Mestreechter taol

Het is een groot probleem ... ik versta NIET wat de mensen me hier zeggen. Zelfs niet met de beste wil van de wereld. Als ze me in het Mestreechs aanspreken dan knik ik empathisch, maar verder zorg ik dat ik zo snel mogelijk de communicatie verbreek en kan opstappen.













De oorzaak is tweedelig en moet in eerste instantie gezocht worden bij mijn erbarmelijke kennis van het Duits. Nu wil het zijn dat je hier met een goede portie Duits meer uit de voeten kan dan met het Nederlands.
Bij de bakker om de hoek (wat een luxe om in Nederland te wonen en een warme bakker om de hoek te hebben!) vroegen ze me of ik een 'plestik tuutje' wou. "Tuutje tuutje" zoemt het in mijn hersenpan ... de enige associatie die ik kan maken is het Brugs 'tutje' voor een fopspeen. "Euh nee, dankje. Maar kan ik een 'plastiek zakske' hebben? ". Vonden ze me vast een 'stoeme' die niet goed kan 'luustere'.
In een schoenenwinkel vroeg de verkoopster of ik 'sjeun oet die kiekroet' wou passen en de slager verkocht 'drej weurs' aan de klant voor me en vroeg wat ik voor 'vleis' wou. Ik kon me niet ontdoen van de diepzinnige gedachte: 'iech bin weeg en iech gaon naor hoes'.
Een tweede reden voor mijn communicatieprobleem is het zingen. Net zoals in Belgisch Limburg kan men hier in alle toonaarden klanken produceren en is het moeilijk om tussen het melodieuze klankenspel nog woorden te onderscheiden (die dan vaak nog Duits zijn ook).

Dat ik Belg ben valt hier helemaal niet op. Dat is dan weer een voordeel.
Ondertussen is jullie wel bekend dat mijn tongval compleet verloederd is door mijn jaren verblijf in dit land van Oranje en ik mijn Vlaamse woordenstromen wel (helaas onbewust) met Hollandse invloed voorzie. Maar niet enkel mijn bijdrage, maar ook de beeldvorming van de mensen doet er toe. In Groningen dacht men dat ik uit Duitsland kwam, uit Nederlands Limburg (waar ik nu woon), uit Zuid-Afrika, en heel soms raadde men dat het België was. Hier in Maastricht krioelt het van Duitsers, Walen (of ook wel verkeerdelijk 'Walonen' genoemd') en Vlamingen (ofte 'de Vlamen'). En dan schrikken ze helemaal niet op van een Belg of iemand die een beetje een andere tongval heeft.
Waar ik in Groningen zelf niet goed verstaan werd, maar ik het zelf Gronings goed verstond (een mengeling van West-Vlaams en Hollands), is de situatie in Maastricht omgekeerd: ik praat wel begrijpbaar voor de mensen om me heen, maar ikzelf snap geen jota van hun Duitsgetinte aria's.
Gelukkig spreken we hier thuis Nederlands, okee wel een Hollands getinte variant, maar zolang D. niet "iech haw vaan diech" zegt, kan ik het allemaal goed hebben.
Dat was het dan weer. Er is hier veel 'schnie' gevallen, dus ik ga even mezelf buitenlaten. Hoihoooiiii!

Hoihoi

Huisgenoot D. lijkt last te hebben van een sterke lokale invloed: het ge-hoihoi. Nu wist ik al dat 'hoi' in Grunniger ommeland niet gebruikt werd om mensen te begroeten zoals bij ons, maar net om afscheid van hen te gaan nemen en aanstalten te maken om op te stappen. Dit leidde ginds al tot menige verwarring.
In Maastricht doen ze er nog een schepje bovenop. "Hoi" als dusdanig hoor je hier niet. Het dient tweemaal uitgesproken te worden, met vrolijk verheven stem, en de tweede hoi moet je aanhouden alsof je meedoet met het spel 'de langste adem'. Hoi hooooooooooiiiiiiii!!!
Dus, je betaalt bij de bakker en maakt aanstalten om op te krassen: hoi hoooooooooiiii!!!
Als je een telefoongesprek afrondt, verheft je gesprekspartner zijn stem voor de gevleugelde klanken hoi hoooooooiiiii.
Nee, hier geen "dooeeee-oooeeeiii" of het hippere "doooooeeee-hoooeeeegggg".
D., die nochtans in de randstad en even daarbuiten opgegroeid is, was zich hier helemaal niet van bewust. Ikzelf moet nog een hele weg afleggen om mijn 'daaag', 'ciao' en 'salut' in te ruilen.
Tot de volgende dan maar weer!
Hoi hooooiiiii!!!

Junkies

Zondag in Maastricht ...

Het bruist in de stad. Dit onder meer doordat het alweer koopzondag is en de meeste mensen hun kinderen meezeulen naar grote ketens om kledij en schoenen. De meeste winkels zijn hier vandaag open.

Wij besloten aan deze inkoopdrukte te ontsnappen en naar de tentoonstelling van World Press Photo in de stedelijke bibliotheek te gaan. Maar ook daar was het gezellig bemenst. Overigens is de World Press Photo Collectie is hier geheel gratis te bezoeken. Ha! Zeg nog eens dat 'hollanders' gierig zijn! Soit, enkele kiekjes:



Na alle foto's langs te gaan, drong een toiletbezoek zich aan. En dat kleine kamertje zag er zo uit:

Jaa, hip hoor. Maar vooral donker en ongezellig. "Met opzet", legde D. me uit. Het bleek een "anti-junkie toilet" te zijn, wat hier wel meer te vinden is in openbare gebouwen. Door de blacklightachtige lichten is het onmogelijk je aders te vinden. Als een klein kind heb ik dat dan meteen ook even gecheckt, en ja hoor. Prikken moet hier zeer lastig zijn.
Ik zag het nog nooit in België, geen idee of wij dat ook hebben. In elk geval echt iets voor Nederland.
Om de hoek waar ik woon zijn er twee coffeeshops vlakbij, die heel wat Belgische en Duitse klanten lokken. Je hoort er eigenlijk meer Frans en Duits dan Nederlands, maar nooit heb ik er last van gehad of me er onveilig gevoeld. Doodnormale mensen, die ook braaf over het voetpad lopen en hun jassen dichtknopen bij winterweer.
Op de trein van Luik naar Maastricht (via Visé) daarentegen is dat anders. Het lijkt wel een vracht ongure tiepen die schuddend de grens over gezet worden. Je vindt er mannen in beschamend afgezakte broeken, stijf van het vuil, en met een verscheurd hemd die het zweetaroma van wekenlange opsluiting loslaat in de coupé. Vaak dronken en geïrriteerd wandelen ze door de boemeltrein met amper 2 of 3 wagonnetjes. Soms missen ze tijdens hun slentertocht een deurgat en valt hun alcoholisch verzadigde lijf als een lap stof ineen. Niemand kijkt op. Een andere bevolkingsgroepen op deze trein is de compleet doorpiercete individuen met grote hond en lange zwarte jassen. Eigenlijk zijn dat nog de vriendelijkste, want net zoals ik kunnen ze zich mateloos ergeren aan de grote luidkeels kwakende Hollandse dames die hun betogen pauzeren door hun gratis Flair-lipgloss bestifte lippen en hun veel te grote tanden, te zetten in een dampend broodje kroket. En niet te vergeten zijn de bierblikknijpende mannen die af en toe uit het raampje hangen om wat lucht te krijgen en "sale pute" en "connard" jellen naar voorbijstrijkende bomen en lantaarnpalen.
Maar last van junkies in Maastricht zelf? Nee!